Het was zondagochtend, een uur of acht. Ik werd wakker van het geluid van voetstappen die willekeurige passen zetten. Daarnaast hoorde ik iemand kreunen. En vlak daarvoor was er geklater geweest. Mijn nieuwsgierigheid dwong me uit het dakraam te kijken en ik zag een jongen op de stoep doelloos een stap naar voren en dan weer naar achteren zetten. Half op de weg en half op de stoep lag een fiets. Ik bleef even kijken tot de jongeman de straat begon uit te lopen. x93Dat is niet handigx94, dacht ik, x93hij vergeet zijn fiets.x94 Ik trok gauw wat aan en liep de straat op naar de fiets, het is tenslotte wel Oosterpark, dus die fiets is anders zo weg. Ik zette de fiets aan de kant en op slot en zag dat er een huissleutel aan de fietssleutel vast zat. Omdat ik me zorgen maakte over hoe die jongen nu zijn huis in zou moeten stapte ik op mijn fiets om hem te zoeken. Hij was de straat al uit. Net om de bocht zag ik hem staan. Hij maakte een soort zachte oerkreungeluiden, tot ik hem aansprak. Hij had geen idee waar hij was en dacht dat ik gek was. Hij kon zich niet herinneren dat hij in mijn straat had staan plassen en zijn fiets had achter gelaten. Met zachte dwang dwong ik hem mee te gaan kijken naar zijn fiets. Zijn jas en tas was hij kwijt geraakt in de stad. Hij had het koud. Onderweg kwam ik erachter dat hij drugs had gebruikt. Bij mijn huis was hij echt verbaasd zijn fiets daar te zien. Hij bibberde. Ik wilde hem naar huis brengen, maar hij kon of wilde niet uitleggen waar hij woonde. Zodat er niks anders opzat dan hem wederom met zachte dwang binnen uit te nodigen en hem koffie te geven. Na enig aandringen stemde hij toe. Mijn vriend was inmiddels ongerust komen kijken waar ik was gebleven en begon met de jongen te praten. Af en toe was de jongen opnieuw verbaasd over de situatie. Na een uur was hij helder en konden we een normaal gesprek met hem voeren. Plotseling stond hij op, pakte zijn fiets en ging naar huis.

(Na de beschonken Belg en de lazarus Oosterparker was dit de derde man die ik binnen een jaar van de straat raapte)

"Kunt u zich legitimeren?" vroeg de security-man die ineens voor mijnneus stond. "Natuurlijk", zei ik, "maar ik ben geen inbreker hoor," enviste mijn ID-kaart uit mijn jaszak. "Hoe lang blijft u nog?", vroegenze daarna. "Nou, ik stond op het punt om weg te gaan", zei ik. Samenverlieten we de school. De security-man wist niet eens dat zijn sleutelop alle deuren paste.
De volgende dag sprak ik mijn collega die mij had ingesloten. "Haha, zedachten natuurlijk dat je een kraker was, met je punkhaar. Alvast eenkamertje aan het uitzoeken voor als de school straks leeg staat!"
Niet eens zo’n slecht idee, dacht ik. ‘t Is dat ik al een fijnhuisje heb, anders nam ik morgen mijn inboedel vast mee naar school.

"Ik ben er om 22:00, hoop ik." sms-te ik naar Chantal. Dat laatste hadik nooit moeten schrijven, dat is spelen met het lot. Een half uurlater stond ik in de file toen mijn waterslang ontplofte. Twee aardigemannen duwden me naar het nabijgelegen tankstation. Het gat in de slangwas zo groot als een tennisbal. De ANWB had geen passend nieuwslangetje en omwikkelde daarom mijn slang met plakband. "Ik weet voor90% zeker dat je hiermee Apeldoorn haalt, maar je moet er niet mee naarLimburg rijden", zei het ANWB-mannetje. Na 10 minuten op de snelweg,begon er alweer stoom uit m’n motorkap te komen en ik stopte op devluchtstrook. Weer een half uur op de ANWB wachten. Het was inmiddels23:00 geweest. Naar afslag Staphorst gesleept. Dit mannetje had wel eenpassende slang, maar adviseerde me er niet mee verder te rijden.Gelukkig woonde de vriend van Chantal vlakbij en die kwam me samen meteen vriend van hem wegslepen. Ik mocht bij hun overnachten (‘t wasinmiddels al 1:30).
De volgende ochtend verder gereden naar Landgraaf met de auto van Chantal, die midden in de nacht naar Ruinerwold was gekomen.
Op de terugweg weer via Ruinerwold om de auto weer op te halen diedankzij Jesper weer als een tiet reed. Maar mijn haarverf begint uit tewerken, want op de snelweg vroeg ik me ineens af of ik de tankdop erwel op had gedaan, omdat het metertje heen en weer slingerde…. Needus. Zoekacties leverden niks op, zodat ik nu met een lap in de tankrondrij.
Vandaag kan ik m’n eigen auto (peugeot 306, ’95) weer ophalen die hetvorige week begaf omdat de ventilator niet automatisch aanging. Ik zalm’n mannetje het slechte nieuws (tankdop kwijt) en het goede nieuwsvertellen: nieuwe waterslang en de van, de thermostaat, de radiateur,en de accu doen het weer. Hij (opel astra, meer dan 20 jaar oud) is nubeter dan toen ik ‘m te leen kreeg.

Welkom op mijn weblog! Veel leesplezier en laat vooral een reactie achter!

Alex vindt mij irritant milieubewust. Hijheeft me er zelfs bewust van gemaakt. Als ik binnenkom, voel ik de warmtetegemoet komen en ik rust niet voordat ik weet dat de thermostaat niet hogerdan 18 graden is ingesteld. Als je het koud hebt, trek je toch een trui aan? Datdeed Arjen niet. Die kwam op bezoek in een t-shirt. Hij wou geen trui van mijaan, dus hij heeft de hele avond met zx92n jas aan op de bank gezeten.  

Poes zat alleen in het oude huis, en ik zat alleen in het nieuwe huis.Dat was ongezellig. Sander ging mee Poes ophalen. Het was even wennenvoor Poes en toen na een half uur de bel ging, glipte ze naar buiten.Ze kroop in de bosjes en onder de auto’s. Wanneer ik haar probeerde tepakken, viel ze me aan als een tijger. We probeerden haar te vangen enonder de auto’s vandaan te lokken, maar het lukte niet. Uiteindelijkliep Poes uit zichzelf het nieuwe huis in.

Omdat ik toch in dat dorp was, besloot ik nogeven naar het oude gedeelte te gaan. Na een paar honderd meter liet mijnrichtingsgevoel me in de steek. Toen ik de weg vroeg aan een paar jongens, zagik aan de overkant een meisje naar me zwaaien. Ze bleek een leerling van deschool waar ik werk. x91Ik kan wel met je meelopen,x94 zei ze. Maar eerst moestenwe de hond nog thuisbrengen. Zij liep met de fiets voorop en ik met de honderachteraan. Heel langzaam reed er een auto voorbij. De bestuurder had zx92n raampjeopen en riep me wat toe. Ik verstond x91m niet, maar groette beleefd terug. Hetbleek dat het zijn hond was, waar ik mee liep, maar toen hij mijn nieuwevriendin zag, begreep hij het en reed hij door. Na de hond moesten we ook nogde boodschappen thuis brengen en aan haar ouders vragen of het goed was. Defiets werd omgeruild voor een step en toen konden we eindelijk naar de haven.
Je moet daar natuurlijk wel vis eten. En datdeden we. x93Kijk, daar fietst mx92n verkering!x94 riep ze. Een blonde jongen fietstevoorbij. Nog even langs het water gelopen, maar het was toch wel koud zonderjas. x93Kom je hier ook wonen? Dan gaan we een keer naar de markt,x94 vroeg ze.

Gezellig, deeltijd samenwonen.Helemaal nu we een router hebben. Ik zit boven en hij beneden. En we praten viamsn. Ronald is nog op zoek naar een spel wat we via de computer kunnen doen, wantdat schijnt goed te zijn voor je relatie.