"Ik ben er om 22:00, hoop ik." sms-te ik naar Chantal. Dat laatste hadik nooit moeten schrijven, dat is spelen met het lot. Een half uurlater stond ik in de file toen mijn waterslang ontplofte. Twee aardigemannen duwden me naar het nabijgelegen tankstation. Het gat in de slangwas zo groot als een tennisbal. De ANWB had geen passend nieuwslangetje en omwikkelde daarom mijn slang met plakband. "Ik weet voor90% zeker dat je hiermee Apeldoorn haalt, maar je moet er niet mee naarLimburg rijden", zei het ANWB-mannetje. Na 10 minuten op de snelweg,begon er alweer stoom uit m’n motorkap te komen en ik stopte op devluchtstrook. Weer een half uur op de ANWB wachten. Het was inmiddels23:00 geweest. Naar afslag Staphorst gesleept. Dit mannetje had wel eenpassende slang, maar adviseerde me er niet mee verder te rijden.Gelukkig woonde de vriend van Chantal vlakbij en die kwam me samen meteen vriend van hem wegslepen. Ik mocht bij hun overnachten (‘t wasinmiddels al 1:30).
De volgende ochtend verder gereden naar Landgraaf met de auto van Chantal, die midden in de nacht naar Ruinerwold was gekomen.
Op de terugweg weer via Ruinerwold om de auto weer op te halen diedankzij Jesper weer als een tiet reed. Maar mijn haarverf begint uit tewerken, want op de snelweg vroeg ik me ineens af of ik de tankdop erwel op had gedaan, omdat het metertje heen en weer slingerde…. Needus. Zoekacties leverden niks op, zodat ik nu met een lap in de tankrondrij.
Vandaag kan ik m’n eigen auto (peugeot 306, ’95) weer ophalen die hetvorige week begaf omdat de ventilator niet automatisch aanging. Ik zalm’n mannetje het slechte nieuws (tankdop kwijt) en het goede nieuwsvertellen: nieuwe waterslang en de van, de thermostaat, de radiateur,en de accu doen het weer. Hij (opel astra, meer dan 20 jaar oud) is nubeter dan toen ik ‘m te leen kreeg.