"Kunt u zich legitimeren?" vroeg de security-man die ineens voor mijnneus stond. "Natuurlijk", zei ik, "maar ik ben geen inbreker hoor," enviste mijn ID-kaart uit mijn jaszak. "Hoe lang blijft u nog?", vroegenze daarna. "Nou, ik stond op het punt om weg te gaan", zei ik. Samenverlieten we de school. De security-man wist niet eens dat zijn sleutelop alle deuren paste.
De volgende dag sprak ik mijn collega die mij had ingesloten. "Haha, zedachten natuurlijk dat je een kraker was, met je punkhaar. Alvast eenkamertje aan het uitzoeken voor als de school straks leeg staat!"
Niet eens zo’n slecht idee, dacht ik. ‘t Is dat ik al een fijnhuisje heb, anders nam ik morgen mijn inboedel vast mee naar school.